desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

Raiba ou a fonética dos jetaimes

Acto Primeiro. 

Ía cortarme as veas sen molestar a naide pero apareciches cun bote de mel e un millón de soños e dixéchesme que fosemos ó río e por primeira vez en moito tempo quixen estar viva, pensei que a xigantesca bola de neve e mierda non necesariamente tiña que acabar conmigo. 

Por suposto, estaba equivocada.

E agora plantaría lume a un monte, acoitelaría a Frida Kahlo polas costas, cotizaría en bolsa, cultivaría un millón de eucaliptos.

Para que me odiases.

Quérote. 

Díxenche que non te quería.

Creo que era mentira.

Acto segundo. 

Pensei que non me deixarías caer.

Que nunca chegaría ao chan, pero eu estou caendo neste intre mesmo e non atopo os teus brazos.

Teño os xeonllos rabuñados.

Pode ser que caia demasiadas veces. Tamén é certo que te afastei dunha patada na boca.

Pode que simplemente pese demasiado para que me sosteñas cando caio.

Acto terceiro. Lorazepam.

O ceo é azul e a herba é verde.
Estou de bo humor.
Todo vai ben.

.

Esquisse d'une théorie des émotions

Existimos porque alguén pensa en nós, e non ó revés.

Bicos

Estimado:

Escribo de parte de eles, que aínda están demasiado conmocionados como para expresarse. Enténdeos, para eles foi un choque de vertixe, unha bofetada de realidade das de puño fechado. Eu, que xa llo advertira en varias ocasións, reprimin un telodije. Sabes que son rebuldeiros, é distraerme un intre e xa están facendo das súas... Pero o de onte probablemente foi especialmente escandaloso. Sei que eles non pedirán desculpas e tampouco é a miña intención facelo no seu nome, pero quería que ficaran as cousas claras pola nosa parte. A túa reacción foi libre e espontánea, eles descontroláronse e ti estabas no teu dereito. Non te culpo. Pero xa está, podemos esquecer este incidente. Xa falei con eles, e comprenderon a situación. Non volverán a molestarte máis, iso telo por seguro. Son insistentes (parece que contigo), pero onte ficáronlles as cousas claras e eu xa lles advertin sobre os perigos de seren kamikazes. Tamén teñen orgullo, non vaias pensar, e viuse afectado polos acontecementos de onte. Síntense tristes, un pouco humillados e bastante arrepentidos. Non polo que fixeron, din, senón pola túa reacción, pero se lles pasará, logo irei botarlles un ollo e darlles uns ánimos.
Así que pouco máis. Terás que desculpar unha sosa despedida, é que despois do de onte, están agochados (aínda non sei moi ben onde) e teñen medo de saír, así que só che podo mandar os abrazos.

Atentamente,
X

De morte natural

Son especialmente incapaz de ter a roupa doblada no armario. Sempre boto auga de máis ou de menos cando fago café. Cústame escoller. Non sei darlle a volta á tortilla.
Son especialista en perder a carteira e o móvil.
Manteño unha relación conflictiva cos espellos. Nunca aprendín a enrollar os espagueti.
Fágome dependente da xente que quero (preciso que lle dean a volta ás miñas tortillas).
Non podo asumir que alguén me sustitúa.
Teño unha acusada tendencia a intuir conspiracións interplanetarias contra a miña persoa.

Levo tremendamente mal o feito de ser unha máis, de non ser irremplazable.

-....-

Dolo

Que lle roce a ferida coa roupa ó pasar polo lado doelle. Atúrao, ela atúrao.
El tamén terá feridas que manquen e xente que as roce sen decatarse.
Pero que se pare, a mire e que afunda os dedos na súa ferida
Iso si que NON.

Consumirmonos

O consumismo é unha leria. Consumimos roupa, non nos dura, para que nos vai durar, se a moda cambia e nós imos detrás. Consumimos comida de "comer e tirar", de paquete, de meter no micro e listo. Consumimos tecnoloxía, un móvil tras outro. E consumimos persoas. Serei unha rancia, pero consumimos persoas como se fosen paquetes de lasaña conxelada. Hoxe unha, mañá outra, sen máis preocupacións que as nosas, sen máis mirar pra adiante (eh?), evitando problemas cun simple corto e cambio. Trátase de compromiso a todos os niveis, pero por algunha razón meteusenos o consumismo na cabeza e viaxou ata o corazón e xa non só pasamos do compromiso político, do compromiso familiar ou do compromiso de ter unha planta e que non morra. Agora ata querer é demasiado compromiso, e por iso preferimos consumirnos uns a outros, até que non quede nada. Desbotar e seguir, e a outra cousa. E a quen lle importa realmente?

* * *

Suicídame

Entrache de puntillas, sen facer ruido. Levavas algo agochado nas costas, pero eu non podía velo. De feito, non vía nada: estaba durmido. Sentía a túa presencia por ese olor que deixas ó pasar, que posiblemente só existe na miña imaxinación, tan afeito ela ás camisolas esquecidas nos armarios a medio encher. No fondo, recoñecerei que o esperaba. Non me pareceu demasiado inxenioso, por outro lado. Sempre imaxinei que o farías inovando, para facer escola, que din. Non pensei en vulgaridades, máis ben nalgo cósmico, divino, elegante. Non é que ti o sexas. Definitivamente, xamáis fuches elegante, cósmica pode que as veces e o adxectivo "divina" non sabería usalo para describir nada que tiveses feito na vida. Tranquilo, sorrín. Nin me molestei en fechar os ollos. Esperaba que ainda te demoraras unha semana ou dúas. Tomar decisións nunca foi o teu forte e a fin de contas estábaste adiantando ao calendario marcado, cando ti sempre fuche máis de chegar tarde, perder trens e apagar despertadores. Abrindo discretamente un ollo comprobei que eran as des da mañá. Iso restoulle dramatismo e deulle ese toque tan teu que eu no fondo agardaba. A xente común faino de madrugada, ó amencer ou antes do almorzo, pero nunca de resaca e co licor café ainda latexando na roupa espallada baixo a cama. Subiche á cama. Iso non tía, que vas manchar as sabas, que as lavei esta mañá. Debichesme ler o pensamento porque baixache dun chimpo. Agora, no reflexo do despertador sen pilas puiden ver a ferramenta: unha chave inglesa, grande e brillante. Abrín os ollos, excitado e mireite fixamente, cun sorriso na cara. Suicídame! berrei, desexoso de sentir o metal fendéndome a cabeza en dous. Suicídame dunha puta vez. Non atopei aínda xeito máis tráxico de parar o cuco. Cortarse as veas é de divos e aforcarse de vaqueiros e eu sempre fun un neno de cidade. Non quero salpicar as sabas nin a alfombra de Pórtico, a rapaza do tinte sempre me chisca o ollo e a diferenza de ti, milito na fidelidade conxugal. Tampouco me gustaría que o caseiro che quitase a fianza. E definitivamente non quero que me autopsien. 
Quero que me estampes a loita de clases no cerebelo e me deixes tranquilo cohabitando coas miñocas. 
Pero ti estás dubindando. 
Sabíao, ese é o teu problema. 
Non podes acabar o que empezas e mírate: agora tes na cama un cadáver cos ollos moi abertos, coas pernas moi pechadas.

KILÓMETRO CERO

Finxamos que foi un accidente.

Que eu hoxe non viñen procurando acubillo. Que non me tremen as maos ó desvirgarte.
Que non corro e tiro do freno e derrapo e espétome e salta o airbag e afogo.
Que non esperas de min unha amante incansable que volva cada día, que pase os meus dedos e corra a imaxinación e se corra quen se teña que correr.
Que non teño medo
a escoitarme
probarme
cansarme
quererme
sentirme
lerme
berrarme
perderme
tocarme
entenderme
durmirme
espertarme
percorrerme
atoparme
matarme


Finxamos, logo, que estou viva. Que escribo para non estar estar morta.
Finxamos que Alodia escribe, non se sabe moi ben se viva ou morta.
Finxamos que a tipa esta escribe porque é máis doado que ter un mozo, ir ao cine, emborracharse, meterse mao, discutir, cortar, volver, chorar, follar, volver a volver, volver a chorar, drogarse, volver a volver e volver a follar, volver, follar, cortar, volver, chorar, beber.
Finxamos que é máis doado escribir que atopar o valor para tirarse pola xanela.
E con esa certeza, sigamos.