KILÓMETRO CERO

Finxamos que foi un accidente.

Que eu hoxe non viñen procurando acubillo. Que non me tremen as maos ó desvirgarte.
Que non corro e tiro do freno e derrapo e espétome e salta o airbag e afogo.
Que non esperas de min unha amante incansable que volva cada día, que pase os meus dedos e corra a imaxinación e se corra quen se teña que correr.
Que non teño medo
a escoitarme
probarme
cansarme
quererme
sentirme
lerme
berrarme
perderme
tocarme
entenderme
durmirme
espertarme
percorrerme
atoparme
matarme


Finxamos, logo, que estou viva. Que escribo para non estar estar morta.
Finxamos que Alodia escribe, non se sabe moi ben se viva ou morta.
Finxamos que a tipa esta escribe porque é máis doado que ter un mozo, ir ao cine, emborracharse, meterse mao, discutir, cortar, volver, chorar, follar, volver a volver, volver a chorar, drogarse, volver a volver e volver a follar, volver, follar, cortar, volver, chorar, beber.
Finxamos que é máis doado escribir que atopar o valor para tirarse pola xanela.
E con esa certeza, sigamos.