Hai unha declaración de intencións oculta no terceiro caixón do teu dormitorio. Como unha okupa, como unha plaga de langostas, como unha plantación de eucaliptos, está. Como o ébola, a malaria, a meninxite. Sabémolo todos menos ti, ao parecer. Sabeo a froiteira, que che serve os pesegos podridos de seis dias. Sábeo a tua sobriña, que foza na area coas mans e escrebe o seu nome cun pao.
As portas do armario ficaron abertas e a polilla aniñou  nas nosas roupas.
Todas as flores que plantou resístense a morrer no entanto  ti, sonámbulo, segues regandoas polas  noites.

Todos os medos que coleccionei durante anos constituiron un sindicato. Amparábaos a Constitución Española, a lexislación orgánica e o dereito internacional. Non o esperaba mais un día, ao abrir a porta da casa, atopeinos moi xuntos, moi pegados, portando unha enorme faixa.
Fixeron públicas as súas reivindicacións. Fechei a vivenda con dúas chaves. Pasei tamén un madeiro, afianceino con clavos. Non entraba un raio de luz. Mudeime de casa.
Pasou o tempo e non vou mentir, pensei que morreran. De fame, de sede, ou de noxo, non o sei. Dinnos por mortos e seguín adiante. É doado camiñar sen o seu peso. Sentinme lixeira, case levitando.
Un día abrín a porta e alí estaban. Lograran escapar da morte segura. Levei un bo susto, mesmo chorei. Eran os mesmos de sempre, non faltaba un. Algúns portaban canas, coma min. O tempo pasou por todos. Podería telos convidado a unha caña. Podería ter fechado de novo a casa, botado o madeiro, posto os clavos, podería ter fuxido.
Decidín deixar a porta aberta e comezar unha difícil convivencia.
E voltei a abrir este blogue.

Como se fora outubro, penso: estará? Baixo a mirada, unha liña, dúas, tres.
Non está.

E eu estou nunha praia. Corro cara a beira.
Vai frío e sinto o corazón latexar na gorxa cando me bota auga e sorrí.
Sorrí e caio dentro desa risa, e xiro.
Estou comendo salmón mentres olla cara min, e ten medo.
Estou irrumpindo no seu espazo mentres me esquiva,e ten medo.
O seu mundo está patas arriba como unha vacaloura virada.
Vale... As miñas mans son torpes patas que non saben atopar a caricia perfecta. É certo.
Estou roubando minutos ao universo para compartilos.
Estou colándome, agochándome, calando, agardando.
Estou usando uns zapatos dun número xigante e camiño en barca.
Estou procurando unha foto que me lembre que existiu.
E existiu?
Tamén estou buscando un acantilado onde ceibar as ilusións.
Eu teño que ir alén, teño que ir. E sei que non virá conmigo.
Eu vou saltar. E sei que non saltará conmigo.

Como nunha estampida saimos correndo arrasando con todo pisando cabezas derrubando barreiras as nosas barreiras collendo aire perdendo forza renunciando traspasando mentindo esquivando nun xigantesco traspés que nun-ca- re-ma-ta.

-Faime unha pregunta.
-Quéresme?
E respostoulle non sei que duns cereixos e unha primavera.

desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

n-o-s-o

Sabiam bem que o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-

era na prática

impossível

Nem táctica nem estrategicamente

existia aquilo que ambos os dous reconheciam

instintivamente

como o seu

Ela era eminentemente lírica

e ele obsessivamente prosaico

Ele substantivizava acçons

e ela nom fazia mais que adjectivar sentimentos

Ela na procura incessante de umha cálida sensaçom

e ele sempre a fugir de qualquer indício de doçura

Porém

conseguiram

nas escassas ocassions em que coincidiam

no tempo e no espaço

caminhar juntos sem tropeçarem

e mesmo podiam estar vários segundos

e até minutos

diante de uns cafés ou umhas cervejas

sem falar

em silêncio

A evitar cuidadosamente as inecessárias palavras

Sabiam bem

que umha mínima parte do outro

era cousa sua

e que a soma de tudo isso

era aquilo que

inexplicavelmente

dotava de conteúdo o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-




Lugrís 

-

delirium

Dixeche adeus vários dias seguidos
sen dizé-lo
mentres se me ia partindo o corazón
e a militáncia
-o cora
zón
e a militán
ci
a-
e todo era un frio
entre a esperanza e a derrota

Igor Lugrís

Destrucción

A xente é así.
Chegamos, consumimos e marchamos.
Como as putas langostas.

.

Raiba ou a fonética dos jetaimes

Acto Primeiro. 

Ía cortarme as veas sen molestar a naide pero apareciches cun bote de mel e un millón de soños e dixéchesme que fosemos ó río e por primeira vez en moito tempo quixen estar viva, pensei que a xigantesca bola de neve e mierda non necesariamente tiña que acabar conmigo. 

Por suposto, estaba equivocada.

E agora plantaría lume a un monte, acoitelaría a Frida Kahlo polas costas, cotizaría en bolsa, cultivaría un millón de eucaliptos.

Para que me odiases.

Quérote. 

Díxenche que non te quería.

Creo que era mentira.

Acto segundo. 

Pensei que non me deixarías caer.

Que nunca chegaría ao chan, pero eu estou caendo neste intre mesmo e non atopo os teus brazos.

Teño os xeonllos rabuñados.

Pode ser que caia demasiadas veces. Tamén é certo que te afastei dunha patada na boca.

Pode que simplemente pese demasiado para que me sosteñas cando caio.

Acto terceiro. Lorazepam.

O ceo é azul e a herba é verde.
Estou de bo humor.
Todo vai ben.

.

Parece que chove

E preguntábame ó abrir os ollos
se poderías arrincarme de min e queimar as sobras
e exercer a miña defensa e poñerte en pé.

E resignábame ó saber o perto que andaba o teito
a imposibilidade de quererme 
sen argumentario
a medio centímetro da racionalidade e instalados na preguiza
só quererme
da comisión ó plenario.




.