desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

40%

-O peor de pensar é que podes chegar a conclusións que é máis cómodo negar, pero neste caso parece convinte asumir a natureza da sustitución.
-Xa sabes que penso diso... Todo o mundo debería ter dereito a namorarse de quen quixer. Sempre vai haber alguén malferido pola tanxente... Pero é inevitable.
- Si, tes razón. Quererte dende a tanxente deixoume mutilada. 
Debe comezar a rehabilitación.