desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

delirium

Dixeche adeus vários dias seguidos
sen dizé-lo
mentres se me ia partindo o corazón
e a militáncia
-o cora
zón
e a militán
ci
a-
e todo era un frio
entre a esperanza e a derrota

Igor Lugrís

Parece que chove

E preguntábame ó abrir os ollos
se poderías arrincarme de min e queimar as sobras
e exercer a miña defensa e poñerte en pé.

E resignábame ó saber o perto que andaba o teito
a imposibilidade de quererme 
sen argumentario
a medio centímetro da racionalidade e instalados na preguiza
só quererme
da comisión ó plenario.




.

Os mandamientos

I

"Eu quería que me leras o pensamento
que souberas o que sinto sen que tivera que dicilo
que entenderas o que ninguén entende
o que eu non descifro
que confiaras nas miñas mentiras
-que agochan algunhas verdades importantes-
que desculparas a miña existencia
e xustificaras os meus microsuicidios
ti non soubeche
ou eu non te deixei
pero da igual
a culpa sigue sendo miña"

II

Se non sabes que buscas
non te enteras do que atopas

III

Para construir un nós

primeiro teño que crear un min
e pasar certo tempo sen tentar sabotealo



IV

Elas non o saben
pero cando pelexan
eu practícome unha sesión de budú



V


O amor non é un capítulo de Anatomía de Grey
é unha partida ao Tekken III





...

40%

-O peor de pensar é que podes chegar a conclusións que é máis cómodo negar, pero neste caso parece convinte asumir a natureza da sustitución.
-Xa sabes que penso diso... Todo o mundo debería ter dereito a namorarse de quen quixer. Sempre vai haber alguén malferido pola tanxente... Pero é inevitable.
- Si, tes razón. Quererte dende a tanxente deixoume mutilada. 
Debe comezar a rehabilitación.

De morte natural

Son especialmente incapaz de ter a roupa doblada no armario. Sempre boto auga de máis ou de menos cando fago café. Cústame escoller. Non sei darlle a volta á tortilla.
Son especialista en perder a carteira e o móvil.
Manteño unha relación conflictiva cos espellos. Nunca aprendín a enrollar os espagueti.
Fágome dependente da xente que quero (preciso que lle dean a volta ás miñas tortillas).
Non podo asumir que alguén me sustitúa.
Teño unha acusada tendencia a intuir conspiracións interplanetarias contra a miña persoa.

Levo tremendamente mal o feito de ser unha máis, de non ser irremplazable.

-....-

Dolo

Que lle roce a ferida coa roupa ó pasar polo lado doelle. Atúrao, ela atúrao.
El tamén terá feridas que manquen e xente que as roce sen decatarse.
Pero que se pare, a mire e que afunda os dedos na súa ferida
Iso si que NON.

Consumirmonos

O consumismo é unha leria. Consumimos roupa, non nos dura, para que nos vai durar, se a moda cambia e nós imos detrás. Consumimos comida de "comer e tirar", de paquete, de meter no micro e listo. Consumimos tecnoloxía, un móvil tras outro. E consumimos persoas. Serei unha rancia, pero consumimos persoas como se fosen paquetes de lasaña conxelada. Hoxe unha, mañá outra, sen máis preocupacións que as nosas, sen máis mirar pra adiante (eh?), evitando problemas cun simple corto e cambio. Trátase de compromiso a todos os niveis, pero por algunha razón meteusenos o consumismo na cabeza e viaxou ata o corazón e xa non só pasamos do compromiso político, do compromiso familiar ou do compromiso de ter unha planta e que non morra. Agora ata querer é demasiado compromiso, e por iso preferimos consumirnos uns a outros, até que non quede nada. Desbotar e seguir, e a outra cousa. E a quen lle importa realmente?

* * *