Que lle roce a ferida coa roupa ó pasar polo lado doelle. Atúrao, ela atúrao.
El tamén terá feridas que manquen e xente que as roce sen decatarse.
Pero que se pare, a mire e que afunda os dedos na súa ferida IsosiqueNON.
sempre existiu xente cruel e tamén outra xente que atura e cando se atura voluntariamente non se lle pode chamar a quen mete o dedo na ferida cruel porque enton quen atura iso tamén ten nome.
e se non se é masoquista... a apartar a ferida lonxe, por instinto!
Claro que non, poque entón haberá que partirlle os dedos coma se fosen paiñas de nécoras que unha tamén saca mala ostia ás veces...
ResponderExcluirAlodia fixeches que me picasen as ganas de porme a escribir, estimulaches os miolos..... haberá que poñerse! segue a darnos motivos!
eres compostelá?
:) :) :) (seguiría poñendo sorrisos)
ResponderExcluirNon, só estudo alí :)
pois un pracer coñecerte nena, cría que sabía quen eras (como tantos!)
ResponderExcluirsempre existiu xente cruel
ResponderExcluire tamén outra xente que atura
e cando se atura voluntariamente non se lle pode chamar a quen mete o dedo na ferida cruel porque enton quen atura iso tamén ten nome.
e se non se é masoquista... a apartar a ferida lonxe, por instinto!
e deixadevos de adiviñas, ho
ResponderExcluirQuen che meta os dedos na ferida hai abondo. Xa sexa por facer dano ou por curiosidade enferma. Pero todos fan dano.
ResponderExcluirSaudos.