n-o-s-o

Sabiam bem que o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-

era na prática

impossível

Nem táctica nem estrategicamente

existia aquilo que ambos os dous reconheciam

instintivamente

como o seu

Ela era eminentemente lírica

e ele obsessivamente prosaico

Ele substantivizava acçons

e ela nom fazia mais que adjectivar sentimentos

Ela na procura incessante de umha cálida sensaçom

e ele sempre a fugir de qualquer indício de doçura

Porém

conseguiram

nas escassas ocassions em que coincidiam

no tempo e no espaço

caminhar juntos sem tropeçarem

e mesmo podiam estar vários segundos

e até minutos

diante de uns cafés ou umhas cervejas

sem falar

em silêncio

A evitar cuidadosamente as inecessárias palavras

Sabiam bem

que umha mínima parte do outro

era cousa sua

e que a soma de tudo isso

era aquilo que

inexplicavelmente

dotava de conteúdo o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-




Lugrís 

-

Os mandamientos

I

"Eu quería que me leras o pensamento
que souberas o que sinto sen que tivera que dicilo
que entenderas o que ninguén entende
o que eu non descifro
que confiaras nas miñas mentiras
-que agochan algunhas verdades importantes-
que desculparas a miña existencia
e xustificaras os meus microsuicidios
ti non soubeche
ou eu non te deixei
pero da igual
a culpa sigue sendo miña"

II

Se non sabes que buscas
non te enteras do que atopas

III

Para construir un nós

primeiro teño que crear un min
e pasar certo tempo sen tentar sabotealo



IV

Elas non o saben
pero cando pelexan
eu practícome unha sesión de budú



V


O amor non é un capítulo de Anatomía de Grey
é unha partida ao Tekken III





...

Suicídame

Entrache de puntillas, sen facer ruido. Levavas algo agochado nas costas, pero eu non podía velo. De feito, non vía nada: estaba durmido. Sentía a túa presencia por ese olor que deixas ó pasar, que posiblemente só existe na miña imaxinación, tan afeito ela ás camisolas esquecidas nos armarios a medio encher. No fondo, recoñecerei que o esperaba. Non me pareceu demasiado inxenioso, por outro lado. Sempre imaxinei que o farías inovando, para facer escola, que din. Non pensei en vulgaridades, máis ben nalgo cósmico, divino, elegante. Non é que ti o sexas. Definitivamente, xamáis fuches elegante, cósmica pode que as veces e o adxectivo "divina" non sabería usalo para describir nada que tiveses feito na vida. Tranquilo, sorrín. Nin me molestei en fechar os ollos. Esperaba que ainda te demoraras unha semana ou dúas. Tomar decisións nunca foi o teu forte e a fin de contas estábaste adiantando ao calendario marcado, cando ti sempre fuche máis de chegar tarde, perder trens e apagar despertadores. Abrindo discretamente un ollo comprobei que eran as des da mañá. Iso restoulle dramatismo e deulle ese toque tan teu que eu no fondo agardaba. A xente común faino de madrugada, ó amencer ou antes do almorzo, pero nunca de resaca e co licor café ainda latexando na roupa espallada baixo a cama. Subiche á cama. Iso non tía, que vas manchar as sabas, que as lavei esta mañá. Debichesme ler o pensamento porque baixache dun chimpo. Agora, no reflexo do despertador sen pilas puiden ver a ferramenta: unha chave inglesa, grande e brillante. Abrín os ollos, excitado e mireite fixamente, cun sorriso na cara. Suicídame! berrei, desexoso de sentir o metal fendéndome a cabeza en dous. Suicídame dunha puta vez. Non atopei aínda xeito máis tráxico de parar o cuco. Cortarse as veas é de divos e aforcarse de vaqueiros e eu sempre fun un neno de cidade. Non quero salpicar as sabas nin a alfombra de Pórtico, a rapaza do tinte sempre me chisca o ollo e a diferenza de ti, milito na fidelidade conxugal. Tampouco me gustaría que o caseiro che quitase a fianza. E definitivamente non quero que me autopsien. 
Quero que me estampes a loita de clases no cerebelo e me deixes tranquilo cohabitando coas miñocas. 
Pero ti estás dubindando. 
Sabíao, ese é o teu problema. 
Non podes acabar o que empezas e mírate: agora tes na cama un cadáver cos ollos moi abertos, coas pernas moi pechadas.