desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

Bicos

Estimado:

Escribo de parte de eles, que aínda están demasiado conmocionados como para expresarse. Enténdeos, para eles foi un choque de vertixe, unha bofetada de realidade das de puño fechado. Eu, que xa llo advertira en varias ocasións, reprimin un telodije. Sabes que son rebuldeiros, é distraerme un intre e xa están facendo das súas... Pero o de onte probablemente foi especialmente escandaloso. Sei que eles non pedirán desculpas e tampouco é a miña intención facelo no seu nome, pero quería que ficaran as cousas claras pola nosa parte. A túa reacción foi libre e espontánea, eles descontroláronse e ti estabas no teu dereito. Non te culpo. Pero xa está, podemos esquecer este incidente. Xa falei con eles, e comprenderon a situación. Non volverán a molestarte máis, iso telo por seguro. Son insistentes (parece que contigo), pero onte ficáronlles as cousas claras e eu xa lles advertin sobre os perigos de seren kamikazes. Tamén teñen orgullo, non vaias pensar, e viuse afectado polos acontecementos de onte. Síntense tristes, un pouco humillados e bastante arrepentidos. Non polo que fixeron, din, senón pola túa reacción, pero se lles pasará, logo irei botarlles un ollo e darlles uns ánimos.
Así que pouco máis. Terás que desculpar unha sosa despedida, é que despois do de onte, están agochados (aínda non sei moi ben onde) e teñen medo de saír, así que só che podo mandar os abrazos.

Atentamente,
X

Consumirmonos

O consumismo é unha leria. Consumimos roupa, non nos dura, para que nos vai durar, se a moda cambia e nós imos detrás. Consumimos comida de "comer e tirar", de paquete, de meter no micro e listo. Consumimos tecnoloxía, un móvil tras outro. E consumimos persoas. Serei unha rancia, pero consumimos persoas como se fosen paquetes de lasaña conxelada. Hoxe unha, mañá outra, sen máis preocupacións que as nosas, sen máis mirar pra adiante (eh?), evitando problemas cun simple corto e cambio. Trátase de compromiso a todos os niveis, pero por algunha razón meteusenos o consumismo na cabeza e viaxou ata o corazón e xa non só pasamos do compromiso político, do compromiso familiar ou do compromiso de ter unha planta e que non morra. Agora ata querer é demasiado compromiso, e por iso preferimos consumirnos uns a outros, até que non quede nada. Desbotar e seguir, e a outra cousa. E a quen lle importa realmente?

* * *