Consumirmonos

O consumismo é unha leria. Consumimos roupa, non nos dura, para que nos vai durar, se a moda cambia e nós imos detrás. Consumimos comida de "comer e tirar", de paquete, de meter no micro e listo. Consumimos tecnoloxía, un móvil tras outro. E consumimos persoas. Serei unha rancia, pero consumimos persoas como se fosen paquetes de lasaña conxelada. Hoxe unha, mañá outra, sen máis preocupacións que as nosas, sen máis mirar pra adiante (eh?), evitando problemas cun simple corto e cambio. Trátase de compromiso a todos os niveis, pero por algunha razón meteusenos o consumismo na cabeza e viaxou ata o corazón e xa non só pasamos do compromiso político, do compromiso familiar ou do compromiso de ter unha planta e que non morra. Agora ata querer é demasiado compromiso, e por iso preferimos consumirnos uns a outros, até que non quede nada. Desbotar e seguir, e a outra cousa. E a quen lle importa realmente?

* * *