Como nunha estampida saimos correndo arrasando con todo pisando cabezas derrubando barreiras as nosas barreiras collendo aire perdendo forza renunciando traspasando mentindo esquivando nun xigantesco traspés que nun-ca- re-ma-ta.

-Faime unha pregunta.
-Quéresme?
E respostoulle non sei que duns cereixos e unha primavera.

desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.

n-o-s-o

Sabiam bem que o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-

era na prática

impossível

Nem táctica nem estrategicamente

existia aquilo que ambos os dous reconheciam

instintivamente

como o seu

Ela era eminentemente lírica

e ele obsessivamente prosaico

Ele substantivizava acçons

e ela nom fazia mais que adjectivar sentimentos

Ela na procura incessante de umha cálida sensaçom

e ele sempre a fugir de qualquer indício de doçura

Porém

conseguiram

nas escassas ocassions em que coincidiam

no tempo e no espaço

caminhar juntos sem tropeçarem

e mesmo podiam estar vários segundos

e até minutos

diante de uns cafés ou umhas cervejas

sem falar

em silêncio

A evitar cuidadosamente as inecessárias palavras

Sabiam bem

que umha mínima parte do outro

era cousa sua

e que a soma de tudo isso

era aquilo que

inexplicavelmente

dotava de conteúdo o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-




Lugrís 

-

delirium

Dixeche adeus vários dias seguidos
sen dizé-lo
mentres se me ia partindo o corazón
e a militáncia
-o cora
zón
e a militán
ci
a-
e todo era un frio
entre a esperanza e a derrota

Igor Lugrís

Destrucción

A xente é así.
Chegamos, consumimos e marchamos.
Como as putas langostas.

.

Raiba ou a fonética dos jetaimes

Acto Primeiro. 

Ía cortarme as veas sen molestar a naide pero apareciches cun bote de mel e un millón de soños e dixéchesme que fosemos ó río e por primeira vez en moito tempo quixen estar viva, pensei que a xigantesca bola de neve e mierda non necesariamente tiña que acabar conmigo. 

Por suposto, estaba equivocada.

E agora plantaría lume a un monte, acoitelaría a Frida Kahlo polas costas, cotizaría en bolsa, cultivaría un millón de eucaliptos.

Para que me odiases.

Quérote. 

Díxenche que non te quería.

Creo que era mentira.

Acto segundo. 

Pensei que non me deixarías caer.

Que nunca chegaría ao chan, pero eu estou caendo neste intre mesmo e non atopo os teus brazos.

Teño os xeonllos rabuñados.

Pode ser que caia demasiadas veces. Tamén é certo que te afastei dunha patada na boca.

Pode que simplemente pese demasiado para que me sosteñas cando caio.

Acto terceiro. Lorazepam.

O ceo é azul e a herba é verde.
Estou de bo humor.
Todo vai ben.

.

Parece que chove

E preguntábame ó abrir os ollos
se poderías arrincarme de min e queimar as sobras
e exercer a miña defensa e poñerte en pé.

E resignábame ó saber o perto que andaba o teito
a imposibilidade de quererme 
sen argumentario
a medio centímetro da racionalidade e instalados na preguiza
só quererme
da comisión ó plenario.




.

Irrepetible

Ti si que és unha vez na vida.



.

Os mandamientos

I

"Eu quería que me leras o pensamento
que souberas o que sinto sen que tivera que dicilo
que entenderas o que ninguén entende
o que eu non descifro
que confiaras nas miñas mentiras
-que agochan algunhas verdades importantes-
que desculparas a miña existencia
e xustificaras os meus microsuicidios
ti non soubeche
ou eu non te deixei
pero da igual
a culpa sigue sendo miña"

II

Se non sabes que buscas
non te enteras do que atopas

III

Para construir un nós

primeiro teño que crear un min
e pasar certo tempo sen tentar sabotealo



IV

Elas non o saben
pero cando pelexan
eu practícome unha sesión de budú



V


O amor non é un capítulo de Anatomía de Grey
é unha partida ao Tekken III





...

Esquisse d'une théorie des émotions

Existimos porque alguén pensa en nós, e non ó revés.