CÚSPEME OS TEUS BICOS

Stomachache

2011-09-07T00:52:00.003+02:00

É culpa tua este rexurdir do meu "eu" vicioso.
Estaba soterrado baixo unhas cantas capas de decencia e sosiego mental, pero xa ves.
Voltei chorar nos transportes urbanos.
Con música suicídica de fondo
Recrearme na miña autotraxedia
Si, desenterrei o dramatismo para pasear con el polo parque
Vaia merda
Debes saber que estou profundamente angustiada
e opositora a unha praza en Conxo
reemplazamientos con-e-stantes
Estou implica presente
futuro
iso é
futuro
ti
aqui
conmigo

Brum, brum

2011-07-01T01:28:00.002+02:00

Do 1 ó 10 eu non che vou mentir
quérote mil

Si, si.

2010-10-10T22:27:00.001+02:00

Suicidio planificado

2010-10-07T22:56:00.002+02:00

Hoxe soñei que morría
realmente saltaba desde unha xanela
tiña sensación de liberación

Creo que o dia que o faga non me vai afectar máis a miña vertixe
xa non pola obviedade do despois
máis ben polo breve da cuestión
a brevedade do bo
coma un ar na cara
ou coma unha dor punzante
ou o sangue
iso é que estás viva,
bueno, estou
pero chegas a sentilo?
dache tempo?
non tes espazo para a dúbida, é o único que resta
e se te equivocas non hai volta atrás.

Vertixinosamente emocionada

2010-09-13T19:56:00.004+02:00

A vertixe que me da a vida hoxe ten un saborciño que me engancha.
Teño dese medo que ilusiona.
Non quero pensar nos problemas, non hoxe.
Hoxe é o meu dia e disfrutarei da felicidade porque acadei unha meta.
Porque comezo de novo, e non sempre se ten esa oportunidade.

scream

2010-07-23T01:13:00.004+02:00

de perderte
de que te acostumes
de que o prefiras
de acostumarme

de que non voltes
de perderme
de que non me chames
de chamarte demasiado

de que esteas mal
de ser un estorbo
de impedirte vivilo todo
de que me esquezas
de que te esqueza
de que todo sexa un bluf
de elm street

teño medo joder
quero chorar

Inminencia

2010-07-06T12:55:00.002+02:00

Contigo todo foi por anticipado.
És os meus descontos de blanco e o meu mazapán en novembro e o meu sol en exames e os meus amorodos en decembro.

Biqueite por anticipado porque non souben agardar. Negueime por anticipado a esquecerte porque a noria xiraba e xiraba e as luces eran tan fascinantes que se me tiraba ía querer subir, e eu non quería tirarme, queria estar aí e dar voltas e o que fora. Namoreime con nocturnidade e alevosía e moito frío, moito moito frío de piso barato. Quérote por anticipado, quérote toda a vida antes de que marches porque así cando marches xa te quixen toda a vida e nada o poderá mudar.

Bótote de menos tamén por anticipado, como cando ves a pinga de xeado deslizarse polo cucurucho e sabes que vai caer na tua camisola, pero é irreversible e miras con atención como en milésimas de segundo vai acontecer. Bótote de menos por anticipado para que cando marches lonxe e teña q botarte de menos xa teña unhas nocións básicas de como facelo. Ainda que saiba que, efectivamente, non van evitar a mancha.

.

devastadora cursileria

2010-07-01T19:47:00.004+02:00

Mi tú. Mi sed. Mi víspera. Mi te-amo.
El puñal y la herida que lo encierra.
La respuesta que espero cuando llamo.
Mi manzana del cielo y de la tierra.

Mi por -siempre jamás. Mi agua delgada,
gemidora y azul. Mi amor y seña.
La piel sin fin. La rosa enajenada.
El jardín ojeroso que me sueña.

El insomnio estelar. Lo que me queda.
La manzana otra vez. La sed. La seda.
Mi corazón sin uso de razón:

me faltas tanto en esta lejanía,
en la tarde, a la noche, por el día,
como me faltaría el corazón.

.

cdssssssgrgd

2010-06-08T21:53:00.003+02:00

Alicia.
demasiado grande para caber en ningún sitio pero tamén pequena.
Non teño ganas de eufemismos nin de puntuacións só quero chorar berrar saltar pola fiestra esquecer todo non podo non sei non dou síntome imbécil tonta insuficiente ódiome ódiome ódiome non podo e frústrome.
só quero poder, ou asumir que non podo, pero non podo asumir que non podo aínda que non poda, ou sexa, estou atrapada na miña propia estupidez. Non podo facelo, non teño capacidade para facelo pero négome a aceptalo e voume estrellar. Preciso unha bolsa de plástico, quero vivir debaixo da manta pero cando saia pasará como a última vez, ola mundo, seguiches camiñando mentres eu estaba sobrevivindo agochada, agora non podo pillarte, non quero correr máis, quero asumir que non son capaz e esquecerme do decepcionante que resulta e resulto e mierda.

.

desertización

2010-04-18T22:21:00.004+02:00

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, quen me dera, só que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Que contrariedade. Sinto sacos de serrín no corazón.

Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

agregado absurdo

2010-03-26T00:29:00.002+01:00

Siempre lo mismo
mierda de ciudad.

mellor durmir sen retorno.

p.m

2010-03-23T21:00:00.005+01:00

Sabes cando sei que te quero?

Cando o mellor momento do dia é a milésima de segundo en que me agarras da cintura
e te achegas
e sei que noutra milésima de segundo vou sentir os teus beizos
vas abrazar a miña boca
vas acariciar a miña lingua ca tua
e vou atusar o teu pelo e pechar os ollos
e sentir o teu olor que vai conquistando o meu nariz
e vas pechar os ollos
e vou desexar ter tantas mans como centímetros ten a tua pel

e os monstros todos
os monstros do frio que agardan baixo a cama
impacientes
as glaciacións
derrítense
e eu sei
non cho deberia dicir
é inapropiado
incorrecto fail

sabes,
~~derrítome cando me miras~~
sabes
facerme f e l i z

.

n-o-s-o

2010-03-09T23:37:00.004+01:00

Sabiam bem que o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-

era na prática

impossível

Nem táctica nem estrategicamente

existia aquilo que ambos os dous reconheciam

instintivamente

como o seu

Ela era eminentemente lírica

e ele obsessivamente prosaico

Ele substantivizava acçons

e ela nom fazia mais que adjectivar sentimentos

Ela na procura incessante de umha cálida sensaçom

e ele sempre a fugir de qualquer indício de doçura

Porém

conseguiram

nas escassas ocassions em que coincidiam

no tempo e no espaço

caminhar juntos sem tropeçarem

e mesmo podiam estar vários segundos

e até minutos

diante de uns cafés ou umhas cervejas

sem falar

em silêncio

A evitar cuidadosamente as inecessárias palavras

Sabiam bem

que umha mínima parte do outro

era cousa sua

e que a soma de tudo isso

era aquilo que

inexplicavelmente

dotava de conteúdo o seu

-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como

o seu-

Lugrís -de novo... abuso xustificado-

quen nos defende a nós dos idiotas?

2010-03-07T23:28:00.003+01:00

Militarei no teu amor
para percorrer co teu corpo o mundo
e conseguir a vitória final sobre o dia
unha fria mañá de domingo

Combaterei sen trégua contra a tua roupa
e tenderei unha emboscada ao teu cabelo
para desarmar-te e ser asi
o teu prisioneiro no paraíso

Prometo aceitar a disciplina dos teus peitos
e resisitir até ficarmos dormidos
disposto sempre para a luita revolucionária
que impoñen os teus ollos e o desexo

Igor Lugrís

Cursilando no monzón

2010-02-27T15:06:00.006+01:00

-X-

"Eu, pola miña parte, namoreime dos teus abrazos de playmovil, das pelexas pola manta, do olor do teu pelo, da ausencia de cebola. Namoreime do teu humor negro e das tuas mans frías, das cores que che saen nas bochechas cando bebes, e tamén do teu xeito terrible de conducir. Namoreime tamén do teu pésimo gusto para o cine e da túa afición por comer as palomitas antes de que comece a peli. Namoreime do son das cancións máis bizarras na túa voz, da tua letra grande, clara a tumbada, do teu desprezo polos peines. Namoreime da tua ecléptica paixón pola música e do concerto de Aranjuez. (Re) namoreime dos suicidios de acantilado, dos castros e dos montes, dos chuvasqueiros e as katiuskas, dos cadros de Klimt. Namoreime das castañas con chocolate, da prohibición e do pulpo á grella. Reconcilieime parcialmente cos almorzos, xantares e ceas. Namoreime tamén das distancias e proximidades, da ausencia de ridículo, da pel suave, da estufa a modo de vela e das velas con olor a mandarina e coco. Cambiei as pelis de medo polos dramas románticos e as comedias estúpidas. Comprendin os calentóns de Bill Clinton e saltei todas as reglas da miña vida. Namoreime da sinceridade e das contradiccións, do teu pelo, do bizarro e do absurdo. Namoreime do futuro, da irrealidade e das pinzas do pelo. Namoreime da transgresión, da tua cruel forma de despertarme, de Celine Dion, dos bares remotos, dos cubatas do billar, das tuas orellas coloradas".

-XI-

Gustache? Non sabe moito a cacao?
Adoito botarre demasiado cacao, entón ela ponse furiosa.
Mesturo un pouco de leite e 5.000 kilos de cacao, e sempre me sae case negro, entón téñolle que botar máis leite, pero o vaso é demasiado pequeno e teño que pasalo a un vaso máis grande, ou a varios vasos se non teño un vaso o suficientemente grande.
Ao final sae un montón.
...Pero que máis da?

-XII-

Somos cicloxénse explosiva
eudemonia

Invictus

2010-02-11T01:33:00.003+01:00

Alén da noite que me cubre
negra coma o abismo insondábel
dou grazas aos deuses que puideran existir
pola miña ialma invicta.

Nas azarosas garras das circunstancias
nunca me lamentei nin pestañeei.
Sometido aos golpes do destino
a miña cabeza está ensanguentada, mais ergueita.

Alén deste lugar de cólera e bágoas
onde xace o Horror da Sombra,
a ameaza dos anos
atópame, e atoparame, sen medo.

Non importa cuan estreito sexa o portal,
cuan cargada de castigos a sentenza.

Son o amo do meu destino:
Son o capitán da miña ialma

Podo escribir os versos máis cochos esta noite

2010-01-26T15:10:00.004+01:00

Como nunha cinta de camiñar metiches o pé parou non non estou preparada tócame a meixela apártame afástate o pelo suave a pel branca roza me buscame erizándome medo
angustia escaleiras mecánicas averiadas pois a pé de dous en dous de tres en tres tira de min si achégate si agora si afástate si agora suave ~~fría~~ desexo boca come boca come lingua

quéntasme
quéntame
contame
o tempo mídocho en orgasmos
os demais minutos son recheo.

.

medomeda

2009-12-16T04:34:00.004+01:00

Un polvo botábao
e dous tamén e case tres e se esperas un rato botamos catro
e se te me arrimas o quinto con rima

e o seis xa non sei

.

mudar

2009-12-15T04:22:00.005+01:00

Supoñíase
e teño que dicilo
que era

SOBERANA

tia
chorva
pava
soberanisisisima
en min mando eu
seica si

clarísimo coma o vodka
e vaia resaca vital arrastramos

os cambios son suicidio extremo con trankimazin pero sempre é peor a combustión espontánea no sofá

confia en min
confia en min
confia en min
SE O REPITO MOITO GAÑO

.

nada abonda todo sobra

2009-11-07T17:31:00.004+01:00

Agochouse dentro dun vaso de tubo
porque é lista
e sabe que non dou
non chego
que non chego
nin con palliña

Tamén se agochou debaixo da cama
eu ai nunca barro
e son alérxica ao pó
e achus achus
non chego

E na tableta de turrón caducado
e no caixón dos apuntamentos
e na parte da neveira onde hai que meter verdura
ai meteuse

porque non hai verdura
e non chego carallo non chego
e no bote de champú para loiras
e na mantita do sofá
achí achá achús
-quiña que é pero NON..

E así está o tema
a

chou

se

no me llames putita llámame churri
ai no mueblebar
canta vida útil
senoshaidolaollaporcompleto

da igual
hai que atopala
ven
cando che teña non te solto
nin pa dios oiche
erache boa

putita
PUTÓN

(como serpes oes, como putas serpes)

delirium

2009-10-28T12:20:00.002+01:00

Dixeche adeus vários dias seguidos
sen dizé-lo
mentres se me ia partindo o corazón
e a militáncia
-o cora
zón
e a militán
ci
a-
e todo era un frio
entre a esperanza e a derrota

Igor Lugrís

O bizarrismo é un arte

na sua xusta medida

como chorar xunto a lavadora
pedir perdones
parabéns
paramales
pararegulares
que eu non regulo un carallo
poñer condones
e berrar
galiza liebre poder de cazar.

- Ti nunca me dis o que quero oir

E quen me di a min o que quero oir eu?

joder.

Und wir?

2009-10-22T15:50:00.004+02:00

Gora agora

Que va, non
non
que va

goraria
se ti quixeras

que
(ro)
te
dem

-asiado

do dereito a querer
a liberdade de pasar
de movidas

kalipotxo

2009-10-17T18:57:00.003+02:00

Melalcolía
de putas manías

de rimas coruñesitas
non
hai
fame
de drogas duras
jura
mé
que te pirarás en canto rematemos
e non pedirás un bis
non chos quero non chos quero
marica chus chus

douche un minuto, fas pis e LISCAS
teño que pasar apuntes
sobras (da cea) na miña cama.

Tocando(me) fondo

2009-10-15T16:09:00.006+02:00

Tócame
fondo

Fondo respiras
eu non durmo ti si e eu miro
a-proveito

Aproveitate de min
(a) fondo
no fondo é iso
aproveitarse
uns
de
ou
tros

coma un fondue deses
mollar e mollar
comer e comer
comer e comer
mollar e mollar
ata encherse

é doado

.

Destrucción

2009-10-10T17:31:00.002+02:00

A xente é así.
chegamos
consumimos
ynosvamos.

Como as langostas.

.

Axxxioma

2009-10-06T19:30:00.004+02:00

E se confesara
que todos TODOS
todos
todos
os meus poemas
de amor
e desamor
e angustia
e delirio
están adicados a un prato de spaguetti enorme con queixotomatecarnepicada
creeriades?
non verdá?
Pois iso.

(Empezo a pensar que eres E.T.
porque cando estás mal
eu non podo estar ben)

Animateeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee

.

Raiba ou a fonética dos jetaimes

2009-10-05T23:19:00.007+02:00

Acto Primeiro. Des(a)garro

-Mírame! Ía suicidarme tranquilamente pero me dixeches que o intentara e por primeira vez na puta vida sentín que lle importaba a alguén e ese alguén pagaba a pena e moito. E agora faría o sandwich máis grande do mundo se mo pediras, darialle patadas ás abuelas nas tetas, enchería os ríos de osos panda. Quérote.

Acto segundo. Accidente sentimental

Acordamos:
non nos deixaríamos caer
nunca chegaríamos ó chan
pero cando eu caio nunca atopo os teus brazos
sempre remato cos xeonllos rabuñados.
Pode ser que caia demasiadas veces
que ti non sexas octopus
ou
simplemente
pese demasiado
para que me sosteñas
cando caio.

Acto terceiro. Coser & Cantar

-¿Sabes lo que duele de un corazón roto? No recordar como te sentías antes. Intentas recordarlo, porque si desaparece no lo encontrarás.
-¿Y que pasaría?
-Que serías un lastre para el mundo.

Acto cuarto. Postpasti

O ceo é azul e a herba é verde.
Estou de bo humor.
Todo vai ben.

Rumorosos

2009-10-04T23:14:00.000+02:00

Nas escuras horas
das altas copas
perdémos(nos)
fumámonos o arume
ó compás do antes*
fogar
ciudá, ciudá, ciudá

*i eu tamén choro cando non me alumean
baby
eses
teus
ollos

.

Parece que chove

2009-10-03T22:08:00.003+02:00

E preguntábame ó abrir os ollos
se poderías arrincarme de min e queimar as sobras
e exercer a miña defensa e poñerte en pé.

E resignábame ó saber o perto que andaba o teito
a ~~imposibilidá~~
de quererme sen argumentario
a medio centímetro da racionalidade e instalados na preguiza
só quererme
da comisión ó plenario.

.

Guaaaai

2009-10-02T12:09:00.005+02:00

Menos mal que vos teño a vós.

Coloríns

2009-10-01T08:51:00.004+02:00

Algúns son platanitos
amarelos e punto.
Outros son como sandías
verdes por fóra e rojitos por dentro.
Tamén hai peladillos que ninguén sabe moi ben de que cor veñen sendo.
Hai outro tipo de mazás que por fóra parecen moi roxas pero da que mordes un anaco, sonche completamente amarelas.

Eu gosto dos amorodos
que amosan por fóra o que realmente hai por dentro.

Irrepetible

2009-09-29T01:27:00.004+02:00

Ti si que és unha vez na vida.

Afundindo a flota

2009-09-28T01:37:00.007+02:00

"Seguir de pie quiere decir coraje

o no tener donde caerse muerto"

Non máis amagos de catarse infinita
melopido.

Pregúntome qué verán os demais cando me miran.
E dame medo a resposta.

É traxicomédicamente bizarro o de morrer por fascículos
en calquera bar
no seu respectivo baño
en calquera recuncho escasamente glamuroso
sobradamente inhumano
indiscutiblemente solitario

Finxe
e é un puto arte
e cansa
cansa
cansa
cansa porque funciona.

O truco era o erro
o momento do fallo fatal e todosedesmoronaplóf
deixarse caer
e que alguén poña os brazos
viabilidácero
íspete
sincérate
e logo que?

conxunto vacío
límite incalculable
0
0
0
0
0
0
0
0
0

vacíoencher, vacíoencher, vacíoencher

como autolección de cordura e sinceridá repítome:
os demais non son inxustos nin malos nin conspiran para destruirte.
ti e-lo puto problema

.

Os 10 manda-miento(s)

2009-09-23T15:30:00.006+02:00

I

"Eu quería que me leras o pensamento
que souberas o que sinto sen que tivera que dicilo
que entenderas o que ninguén entende
o que eu non descifro
que confiaras nas miñas mentiras
-que agochan algunhas verdades importantes-
que desculparas a miña existencia
e xustificaras os meus microsuicidios
ti non soubeche
ou eu non te deixei
pero da igual
a culpa sigue sendo miña"

Se non sabes que buscas
non te enteras do que atopas

III

Para construir un nós

primeiro teño que crear un min
e pasar certo tempo sen tentar sabotealo

IV

Puta
mintes
máis
que
chupas

V

Elas non o saben
pero cando pelexan
eu practícome unha sesión de ~~budú~~
inopasarés

VI

sexo
1, sexo
sexo un
sex-un
sexun
~~xexún~~

VI

Despo
[xo]
Parado

VII

Trae aqui ho
que precisa usté peranarbé
fágame unha lista
desas da compra
quemesobraloquetefalta
e senón, xa o busco
ti non te apures
hagochás
candondesexa

VII

"Fuiste un putón pero eras mylove"

VIII

"No estoy loco
solo soy mentalmente divergente"

IX

Eu de maior quero ser eu
pero en versión orixinal

X

A vida non é un capítulo de Anatomía de Grey
~~é unha partida ao Tekken III~~

...

Game over

2009-09-22T14:23:00.004+02:00

Pero sempre nos matan na mesma pantalla.

Rezasca

2009-09-21T03:04:00.008+02:00

é o ruxir dos raís
coma cando nós

pan con atún con cariño
(culpa)
na cidade do menú a cinco euros

mira ti!
se non dou morto
ti e-lo responsable
porque cando estou ai ai
a puntiiiito
que si si, que si agora
que si nun minuto
entón sehisolalú

e así non hai quen se mate, oes!

sorriso.
báixase o telão

...

Macroergonomía

2009-09-19T15:44:00.004+02:00

Hai ser esta metropoli
poli poli poli
hai ser, non mo explico.

é importante pactar coa rá
ela que todo o ve
será porca
ai mimá...
cona
a guerreira
ten dereito a autodeterminarse

proponme futuro
eu son coma um barril deses ghordos de cervexa
énchome ata o límite
rodo con facilidade

todos beben ata encher
pero ninguén me da rematado.

a ergonomia do sesentaenove éche moi complexa dediós

Esquisse d'une théorie des émotions

2009-09-17T15:39:00.014+02:00

-

Existimos porque alguén pensa en nós, e non ó revés.

-

Sabor a porexpan

2009-09-17T00:18:00.006+02:00

Ela enténdeo. É terrible ter que aturar ó monstruo, pero ela está dentro, aínda, non sabe por canto tempo.
Tragoulle o monstruo.
Perdeu a voz.
Perdeu a esencia.
Agora sabe a porexpan.
Os anacos de corazón tamén fuxen pola boca.
Perdeu.
Ela chamou ó monstruo e agora non quere irse.
Estalle dixerindo de verdade e non pode facerlle fronte.
Sinte ser iso.
As veces esquécese de onde comeza o monstruo e onde remata ela.

(non quere encher máis bocas de porexpan).

80%

2009-09-15T16:29:00.004+02:00

-O peor de pensar é que podes chegar a conclusións que é máis cómodo negar, pero neste caso parece convinte asumir a natureza da sustitución.
-Xa sabes que penso diso... Todo o mundo debería ter dereito a namorarse de quen quixer. Sempre vai haber alguén malferido pola tanxente... Pero é inevitable.
- Si, tes razón. E teñoche que recoñecer que quererte dende a tanxente ultimamente foi unha merda, pero xa está. Xa foi.

[Diálogo tirado do telelixo]

...Estamos xa no 80%, e baixando

___.___

Punto e final

2009-09-14T20:33:00.006+02:00

Fago un STOP.

Alguén me abriu un pouco as persianas que tan atrancadas estaban (estaban?)

Disparar cariño indiscriminadamente e ferir vícimas inocentes vai contra o dereito da guerra (eu tamén me sorprendo do forzoso matrimonio entre estas dúas palabras) seguramente contra o dereito amorístico das postcursis coma min.

Enfundo o fusil de asalto e fico onde estou.

Abonda de incursións suicidas e lume a discreción.
Abonda de tanta metralla.

Hai vida, hai futuro alén deste obxectivo que claramente é o momento de abandonar.
Au revoir
algunhas guerras hai que dalas por perdidas para poder volver enteira a casa.

(si, bipolarismo sen límites)

Hoxe escolles ti

2009-09-14T19:21:00.003+02:00

Hoxe comín chocolate. Hoxe teño un deses dias. Vestireime, pasarei do secador e apagarei o portátil. Saltarei pola xanela da miña habitación e non caerei do lado da mermelada, sacudireime os dramatismos e irei camiñando polos fíos da lus (neste país temos tantos que chegarei sen problema ata o teu portal). Ollareite pola xanela co meu telescopio e estarás no random wikipédiko. Sen pedir permiso arrincareite do teu universo e atareite de pés e maos con certa lascivia, a xusta, non vaias crer. Despois cargareite ás costas e metereite no maleteiro do meu bugui bugui, e non te deixarei sair ata chegar a ese lugar ó que sempre quixeches ir que ti tan ben coñeces, e ti sorrirás entre bandeiras roxas e ollos rasgados.
E non me importará que esteamos no sitio que ti escolliches, só hoxe, porque tes que lembrar hoxe teño un deses días nos que todo é TAN maravilloso sempre e cando á hora de cear comamos tortilla de pataca mentres me explicas como carallo fas para distinguir tanta bandeira.

Cartalixo bicosmierda

2009-09-13T14:27:00.005+02:00

____________________________________________________________

Estimado ti:

Escribo de parte de eles, que aínda están demasiado conmocionados como para expresarse. Enténdeos, para eles foi un choque de vertixe, unha bofetada de realidade das de puño fechado. Eu, que xa llo advertira en varias ocasións, reprimin un telodije.
Sabes que son uns pillabáns, é distraerme un intre e xa están facendo das súas... Pero o de onte probablemente foi especialmente escandaloso. Sei que eles non pedirán desculpas, e tampouco é a miña intención facelo, pero quería que ficaran as cousas claras pola nosa parte.
A túa reacción foi libre e espontánea, eles descontroláronse e ti estabas no teu dereito. Non te culpo. Pero xa está, podemos esquecer este incidente. Xa falei con eles, e comprenderon a situación. Non volverán a molestarte máis, iso telo por seguro. Son insistentes (parece que contigo), pero onte ficáronlles as cousas claras, e eu xa lles advertin sobre os perigos de seren kamikazes. Tamén teñen orgullo, non vaias pensar, e si que se viu afectado polos acontecementos de onte. Síntense tristes, un pouco humillados e bastante arrepentidos. Non polo que fixeron, din, senón pola túa reacción, pero se lles pasará, logo irei botarlles un ollo e darlles uns ánimos.

Así que pouco máis. Terás que desculpar unha sosa despedida, é que despois do de onte, están agochados (aínda non sei moi ben onde) e teñen medo de saír, así que só che podo mandar os abrazos.

Atentamente,

Alodia e os seus bicos.

______________________________________________________

Sen freno nin hóstias

2009-09-09T16:22:00.005+02:00

Però, no saben que ser atractius també pot comportar viure en un malson

Maniféstome contra os amores de barra
barro
berro
birra
Reivindico o dereito inalienable ó cariño
Sermos donantes de bicos
e receptoras de azos

A coherencia é unha epopeia narrada entre os coxíns do teu sofá
e non me importa que ma arrinques ~~a mordiscos~~.

Igual podes gardarme no desorden da tua habitación

-non preciso de tantos coidados, son da natureza do cactus-

por se un dia -como tantos- remato
d
e
s
f
e
i
t
a
afogada
morta

no desagüe.

De morte natural

2009-09-08T16:03:00.004+02:00

Os pés non sortean os charcos, prefiren afundirse neles ata os tobillos. Son esas doces cóxegas -formigaxeada- que cando se prologan demasiado semellan fíos de punta.

ineedthedarkness

O medo cárgase de erotismo, BÚSCAME, tocasintequereentendesalvame
Minto para saír
-Non ves que estás atrapada?
Salto, corro, berro, NUNCA CHORO, non nestes corredoiros, son a miña casa, non ves?
Só choramos en casa allea. Chorar é unha expresión física dunha emoción: senon choras para alguén, porque choras?

Os charcos non están feitos para afogar neles.
Para iso están as bañeras.
Pero a xente non afoga nas bañeiras.
A xente nas bañeiras só se baña.
Ou fai cochinadas.
~~E se tal, córtase as venas~~.

Sempre preferín dúas palabras mal postas que me fixeran tremer
e resultou ser mentira tanto corredoiro mental.
Son eu e as miñas circunstancias.
Repito comigo:

NON SON IMPRESCINDIBLE

NON SON IRREMPLAZABLE

NON SON INSUSTITUBLE

-....-

Tocotó

2009-09-07T13:33:00.003+02:00

Corazoooooon
Recipiente de merda.
Recipiente de MERDA

(por moito que vomite sempre fica dentro)

Mentíronme

2009-09-03T08:51:00.006+02:00

Cando marchache, dixéronme que mil kilómetros custaban douscentos euros. Non me importou. Dixéronme que chegar ata ti serían dous días que me descontarían das vacacións. Non me importou. Dixéronme que durmir nunha pensión cercana serían trinta euros. Non me importou.Dixéronme que compartir edificio serían oito horas de espera. Non me importou. Dixéronme que mirarte ós ollos serían seis horas de preguntas. Non me importou. Dixéronme que falarche das primeiras palabras da pequena sería unha noite en comisaría. Non me importou. Dixéronme que abrazarte serían dúas semanas de incomunicación. Non me importou. Dixéronme que tocarche o cabelo sería unha orde de rexistro. Non me importou.Dixéronme que susurrarte

maite zaitut

serían 2 anos de prisión preventiva. E non houbo parede no bairro que non o berrara.

- . -

Dolo

2009-09-02T13:03:00.003+02:00

Que lle roce a ferida coa roupa ó pasar polo seu lado doelle.
Atúrao, ela atúrao.
El tamén terá feridas que manquen, e xente que as roce sen decatarse.
Pero que se pare,
que a mire
e que afunda os dedos na súa ferida...
iso si que NON.

* - *

Isto é así

2009-09-01T17:08:00.000+02:00

Without the mask where will you hide
can't find yourself lost in your lie

/mode emo off

Recoñezo como lamentable que sentimentos tan profundos
fiquen como rascuños da ~~miña~~ conta de correo que descoñeces.

Skapate conmigo
(entre tanta confusión o té saberache outra vez a merda).

- * -

Psycokiller

2009-08-31T18:16:00.000+02:00

!-Patético é percorrer unha liña recta e ó chegar ó final decatarte de que camiñache todo tempo en círculos.

!-Patético é saltar á corda cos teus problemas e enredar os pés e caer de morros e deixar de saltar á corda.

!-Patético é cuspir no vaso do que acabarás bebendo.

!-Patético é abrazar con tanta roupa que non sintas a pel.

!-Patético é emborrachar o fígado para olvidarse do corazón.

Diagnose doutor? Son patética

Consumirmonos

2009-08-30T23:57:00.000+02:00

O consumismo éche unha leria.
Consumimos roupa, non nos dura, para que nos vai durar, se a moda cambia e nós imos detrás.
Consumimos comida de "comer e tirar", de paquete, de meter no micro e listo.
Consumimos tecnoloxía, un móvil tras outro.

E consumimos persoas. Serei unha rancia, pero consumimos persoas, que hostia, como se fosen paquetes de lasaña conxelada. Hoxe unha, mañá outra, sen máis preocupacións que as nosas, sen máis mirar pra adiante (eh?), evitando problemas cun simple corto e cambio. Trátase de compromiso a todos os niveis, pero por algunha razón meteusenos o consumismo na cabeza e logo viaxou ata o corazón, e xa non só pasamos do compromiso político, do compromiso familiar ou do compromiso de ter unha planta e que non morra. Agora ata querer é demasiado compromiso, e por iso preferimos viaxar de cama en cama ~~pensando que o cariño tamén se pode atopar na etiqueta dos tres R~~.

* * *

Agarda que esquecin unha cousa

2009-08-27T20:15:00.000+02:00

Esquecíame de dicirche que teño unhas ganas de facercho que non te podes imaxinar, pero isto non llo direi a nindios, e menos a ti. Deberían torturarme para obrigarme a dicilo.

Que quero facelo contigo, non unha vez só, senón infinitas veces, pero a ti non cho direi nunca, só se toleara diriache que o faría contigo aquí, diante da tua casa, toda a puta vida.

(Particular versión das palabras de Roberto Benigni)

- - -

Suicídame

2009-08-17T22:55:00.000+02:00

Entrou de puntillas, sen facer ruido. Levava algo agochado nas costas, pero eu non podía velo. De feito, non vía nada: estaba durmida. Sentía a súa presencia por ese aroma clandestino que deixaba ó pasar, que posiblemente só existise na miña pituitaria, tan afeita ás camisolas esquecidas nos armarios a medio encher. No fondo, recoñecerei que o esperaba. Non me pareceu demasiado inxenioso, por outro lado. Sempre imaxinei que o faría inovando, para facer escola, que din. Non pensei en vulgaridades, senón máis ben nalgo cósmico, divino, elegante. Nunca foi elegante, cósmico pode que as veces, e o adxectivo "divino" non sabería usalo para describir nada que tivese feito na vida. Complacida, sorrín. Esperaba que ainda se demorara unha semana ou dúas. Ó fin de contas, estábase adiantando ao calendario marcado, e sempre foi máis de chegar tarde, de perder trens e de apagar despertadores. Abrindo un ollo comprobei que eran as 10 da mañá. Iso restoulle vulgaridade. A xente común faino de madrugada, ó amencer ou antes do almorzo, pero nunca de resaca e co licor café ainda latexando na roupa espallada baixo a cama. Subiu á cama. Iso non joder, que vas manchar as sabas, que as lavei esta mañá carallo. Aquí das a mao e collen o braso enteiro. Debeume ler o pensamento, porque baixou dun chimpo. Agora, no reflexo do despertador sen pilas puiden ver a ferramenta: unha chave inglesa, grande e brillante. Abrín os ollos excitada, e volvínme, cun sorriso na cara. Suicídame! berrei, desexosa por sentir o metal abríndome a cabesa en dous. Suicídame, que eu non me atrevo, que non atopei aínda xeito máis romántico de parar o cuco, que cortarse as veas é de divas e aforcarse de vaqueiros e eu sempre fun unha mestura de ambos, e non quero salpicar as sabas nin a alfombra do carrefour nin quero que me autopsien, eu quero que me estampes a loita de clases no cerebelo e depois digas que o marxismo mata, e me deixes tranquila falar coas miñocas. Iso é o que quero, coñecelas e conversar con elas, que estou segura de que ninguén nunca me coñecerá tan ben por dentro. E non esquezas arrincarme o corazón, que non quero que o que fica nel me impida ir de cabeza ó infierno. Veña chanta aí! Sen medo! Quita, quita, que nin para isto vales, que xa o fago eu. Que nin as promesas cumples. Que me prometiche que por min matarías, hóstia.

Merendar o domingo

2009-08-16T18:14:00.000+02:00

Meriéndame, que xa non che son horas de comer

Autopsiándome

2009-08-15T22:00:00.000+02:00

Si

Antes
Bicos
Café
Churrasco
Dandy
Euskal Herria
Fotografía
Galiza
Hermafrodita
Idioma
Liberdade (tras un duro combate co Licor café)
Monforte (melancolía)
Nudismo
Ortigueira
Pobo (+ polbo)
Queixo
Ribeira Sacra
Sexo
Terra (libre)
Ulir
Viño (branco)
Xis
Zamburiñas

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Non

Apolítico
Bágoas
Cura
Chapapote
Dentista
Eu
Feble
GAL
Hermetismo
I~~srael~~
Lembrar
Madrid
Normalidade
Oscuridade
Posar
Quererte
Ron
Serpes
Ti
Usar
Viño (tinto)
Xudías
Zanoria

(faime coña que a tipa do debuxo se pareza tanto a min)

Delirio dun puto xoves

2009-08-13T22:37:00.000+02:00

Unha pintada:

¿Porqué se dice tonto del culo y no de el hígado o de un pie?

Unha frase:

Moza, co meu chourizo e o teu pan facémoslle ai un bolo preñao que nin dios

Unha reflexión:

Dicir quérote é moi doado. O jodido é implementar

Almorzar(mos)

2009-08-11T21:04:00.000+02:00

O mellor momento do dia sen dúbida é breve.
Comeza sempre ó abrir os ollos.

O bo, se bó, dous veces breve.

O botón roxo da cafetera, o olor a tostadas quentes, o zume (hoxe de bote), a mermelada e o mel, os grumos do teu colacao frío, o crounch crounch dos meus cereais, o pixama ausente.

Namoreime das túas legañas, do primeiro pis da mañá, da cama que nunca fixeche, do simbólicamente familiar da túa forma salvaxe de masticar.

Pero ti non almorzas, ti almórzasme. Non debiches entender que mesmo os corazóns máis revolucionarios precisan almorzar bicos.

Condena

2009-08-10T16:05:00.000+02:00

Alguén debería indultar da condena cotiá á xente que ~~tacha~~ os días nos calendarios.

KILÓMETRO CERO

2009-08-10T03:47:00.000+02:00

Finxamos que foi un accidente.

Que eu hoxe non viñen procurando acubillo.
Que non me tremen as maos ó desvirgarte.
Que non corro e tiro do freno e derrapo e espétome e salta o airbag e afogo.
Que non esperas de min unha amante incansable, apaixoada, que volva cada día, que pase os meus dedos e corra a imaxinación e se corra quen se teña que correr.
Que non teño medo
a escoitarme
probarme
cansarme
quererme
sentirme
lerme
berrarme
perderme
tocarme
entenderme
durmirme
espertarme
percorrerme
atoparme
matarme

Finxamos, logo, que estou viva.
Finxamos que escribo para non estar estar morta.
Finxamos que Alodia escribe, non se sabe moi ben se viva ou morta.
Finxamos que a tipa esta escribe porque é máis doado que ter un mozo, ir ao cine, emborracharse, meterse mao, discutir, cortar, volver, chorar, follar, volver a volver, volver a chorar, drogarse, volver a volver e volver a follar (agora borrachos), volver, follar, cortar, volver, chorar, beber.

Finxamos que lle é máis doado escribir que discernir se, finalmente, nesa relación a tres o cabrón do licor café non sería o que lle roubou os orgasmos.