Stomachache

É culpa tua este rexurdir do meu "eu" vicioso.
Estaba soterrado baixo unhas cantas capas de decencia e sosiego mental, pero xa ves.
Voltei chorar nos transportes urbanos.
Con música suicídica de fondo
Recrearme na miña autotraxedia
Si, desenterrei o dramatismo para pasear con el polo parque
Vaia merda
Debes saber que estou profundamente angustiada
e opositora a unha praza en Conxo
reemplazamientos con-e-stantes
Estou implica presente
futuro
iso é
futuro
ti
aqui
conmigo

Brum, brum

Do 1 ó 10 eu non che vou mentir
quérote mil

Si, si.

Suicidio planificado

Hoxe soñei que morría
realmente saltaba desde unha xanela
tiña sensación de liberación

Creo que o dia que o faga non me vai afectar máis a miña vertixe
xa non pola obviedade do despois
máis ben polo breve da cuestión
a brevedade do bo
coma un ar na cara
ou coma unha dor punzante
ou o sangue
iso é que estás viva,
bueno, estou
pero chegas a sentilo?
dache tempo?
non tes espazo para a dúbida, é o único que resta
e se te equivocas non hai volta atrás.

Vertixinosamente emocionada

A vertixe que me da a vida hoxe ten un saborciño que me engancha.
Teño dese medo que ilusiona.
Non quero pensar nos problemas, non hoxe.
Hoxe é o meu dia e disfrutarei da felicidade porque acadei unha meta.
Porque comezo de novo, e non sempre se ten esa oportunidade.

scream

de perderte
de que te acostumes
de que o prefiras
de acostumarme

de que non voltes
de perderme
de que non me chames
de chamarte demasiado

de que esteas mal
de ser un estorbo
de impedirte vivilo todo
de que me esquezas
de que te esqueza
de que todo sexa un bluf
de elm street

teño medo joder
quero chorar

Inminencia

Contigo todo foi por anticipado.
És os meus descontos de blanco e o meu mazapán en novembro e o meu sol en exames e os meus amorodos en decembro.

Biqueite por anticipado porque non souben agardar. Negueime por anticipado a esquecerte porque a noria xiraba e xiraba e as luces eran tan fascinantes que se me tiraba ía querer subir, e eu non quería tirarme, queria estar aí e dar voltas e o que fora. Namoreime con nocturnidade e alevosía e moito frío, moito moito frío de piso barato. Quérote por anticipado, quérote toda a vida antes de que marches porque así cando marches xa te quixen toda a vida e nada o poderá mudar.

Bótote de menos tamén por anticipado, como cando ves a pinga de xeado deslizarse polo cucurucho e sabes que vai caer na tua camisola, pero é irreversible e miras con atención como en milésimas de segundo vai acontecer. Bótote de menos por anticipado para que cando marches lonxe e teña q botarte de menos xa teña unhas nocións básicas de como facelo. Ainda que saiba que, efectivamente, non van evitar a mancha.






.

devastadora cursileria

Mi tú. Mi sed. Mi víspera. Mi te-amo.
El puñal y la herida que lo encierra.
La respuesta que espero cuando llamo.
Mi manzana del cielo y de la tierra.

Mi por -siempre jamás. Mi agua delgada,
gemidora y azul. Mi amor y seña.
La piel sin fin. La rosa enajenada.
El jardín ojeroso que me sueña.

El insomnio estelar. Lo que me queda.
La manzana otra vez. La sed. La seda.
Mi corazón sin uso de razón:

me faltas tanto en esta lejanía,
en la tarde, a la noche, por el día,
como me faltaría el corazón.





.

cdssssssgrgd

Alicia.
demasiado grande para caber en ningún sitio pero tamén pequena.
Non teño ganas de eufemismos nin de puntuacións só quero chorar berrar saltar pola fiestra esquecer todo non podo non sei non dou síntome imbécil tonta insuficiente ódiome ódiome ódiome non podo e frústrome.
só quero poder, ou asumir que non podo, pero non podo asumir que non podo aínda que non poda, ou sexa, estou atrapada na miña propia estupidez. Non podo facelo, non teño capacidade para facelo pero négome a aceptalo e voume estrellar. Preciso unha bolsa de plástico, quero vivir debaixo da manta pero cando saia pasará como a última vez, ola mundo, seguiches camiñando mentres eu estaba sobrevivindo agochada, agora non podo pillarte, non quero correr máis, quero asumir que non son capaz e esquecerme do decepcionante que resulta e resulto e mierda.






.

desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, quen me dera, só que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Que contrariedade. Sinto sacos de serrín no corazón.


Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.

.