BICASOS CON LINGUA

sábado, 1 de dezembro de 2012





Como se fora outubro, penso: estará? Baixo a mirada, unha liña, dúas, tres.
Non está.

E eu estou nunha praia. Corro cara a beira.
É de noite e sinto o corazón latexar na gorxa cando me bota auga xeada e ri.
Ri, e caio dentro desa risa, xiro, xiro xiro xiroxiroxiroxiro...
Estou comendo salmón mentres olla cara min e ten medo.
Estou irrumpindo no seu espazo mentres me esquiva para levar un cuberto á boca
Vale... As miñas mans son torpes patas que non saben atopar a caricia perfecta. É certo.
Estou roubando minutos ao universo para compartilos con ela.
Estou colándome, agochándome, calando, agardando.
Estou escollendo un reloxo que lle lembre que a cada minuto penso en ela.
Estou escollendo uns zapatos para que ao camiñar sinta que estou ao seu carón.
Estou procurando unha foto que me lembre que existiu.
E existiu?
Pero é que tamén estou buscando un acantilado onde ceibar as ilusións. Un paso, outro paso, outro máis. Non podo parar. Estamos perto de selo todo, ou de non ser máis. Eu teño que ir alén, teño que ir. Sei que non virá conmigo. Non cabe ollar atrás. Eu vou saltar. Teño que saltar.
E joder, sei que non saltará conmigo. Sei que non saltarás conmigo.

sexta-feira, 27 de julho de 2012



Como nunha estampida saimos correndo arrasando con todo pisando cabezas derrubando barreiras as nosas barreiras collendo aire perdendo forza renunciando traspasando mentindo esquivando nun xigantesco traspés que nun-ca- re-ma-ta.

-Faime unha pregunta.
-Quéresme?
E respostoulle non sei que duns cereixos e unha primavera.

quarta-feira, 7 de setembro de 2011

Stomachache

É culpa tua este rexurdir do meu "eu" vicioso.
Estaba soterrado baixo unhas cantas capas de decencia e sosiego mental, pero xa ves.
Voltei chorar nos transportes urbanos.
Con música suicídica de fondo
Recrearme na miña autotraxedia
Si, desenterrei o dramatismo para pasear con el polo parque
Vaia merda
Debes saber que estou profundamente angustiada
e opositora a unha praza en Conxo
reemplazamientos con-e-stantes
Estou implica presente
futuro
iso é
futuro
ti
aqui
conmigo

sexta-feira, 1 de julho de 2011

Brum, brum

Do 1 ó 10 eu non che vou mentir
quérote mil

domingo, 10 de outubro de 2010

Si, si.

quinta-feira, 7 de outubro de 2010

Suicidio planificado

Hoxe soñei que morría
realmente saltaba desde unha xanela
tiña sensación de liberación

Creo que o dia que o faga non me vai afectar máis a miña vertixe
xa non pola obviedade do despois
máis ben polo breve da cuestión
a brevedade do bo
coma un ar na cara
ou coma unha dor punzante
ou o sangue
iso é que estás viva,
bueno, estou
pero chegas a sentilo?
dache tempo?
non tes espazo para a dúbida, é o único que resta
e se te equivocas non hai volta atrás.

segunda-feira, 13 de setembro de 2010

Vertixinosamente emocionada


A vertixe que me da a vida hoxe ten un saborciño que me engancha.
Teño dese medo que ilusiona.
Non quero pensar nos problemas, non hoxe.
Hoxe é o meu dia e disfrutarei da felicidade porque acadei unha meta.
Porque comezo de novo, e non sempre se ten esa oportunidade.

sexta-feira, 23 de julho de 2010

scream

de perderte
de que te acostumes
de que o prefiras
de acostumarme

de que non voltes
de perderme
de que non me chames
de chamarte demasiado

de que esteas mal
de ser un estorbo
de impedirte vivilo todo
de que me esquezas
de que te esqueza
de que todo sexa un bluf
de elm street

teño medo joder
quero chorar

terça-feira, 6 de julho de 2010

Inminencia

Contigo todo foi por anticipado.
És os meus descontos de blanco e o meu mazapán en novembro e o meu sol en exames e os meus amorodos en decembro.

Biqueite por anticipado porque non souben agardar. Negueime por anticipado a esquecerte porque a noria xiraba e xiraba e as luces eran tan fascinantes que se me tiraba ía querer subir, e eu non quería tirarme, queria estar aí e dar voltas e o que fora. Namoreime con nocturnidade e alevosía e moito frío, moito moito frío de piso barato. Quérote por anticipado, quérote toda a vida antes de que marches porque así cando marches xa te quixen toda a vida e nada o poderá mudar.

Bótote de menos tamén por anticipado, como cando ves a pinga de xeado deslizarse polo cucurucho e sabes que vai caer na tua camisola, pero é irreversible e miras con atención como en milésimas de segundo vai acontecer. Bótote de menos por anticipado para que cando marches lonxe e teña q botarte de menos xa teña unhas nocións básicas de como facelo. Ainda que saiba que, efectivamente, non van evitar a mancha.






.

quinta-feira, 1 de julho de 2010

devastadora cursileria

Mi tú. Mi sed. Mi víspera. Mi te-amo.
El puñal y la herida que lo encierra.
La respuesta que espero cuando llamo.
Mi manzana del cielo y de la tierra.

Mi por -siempre jamás. Mi agua delgada,
gemidora y azul. Mi amor y seña.
La piel sin fin. La rosa enajenada.
El jardín ojeroso que me sueña.

El insomnio estelar. Lo que me queda.
La manzana otra vez. La sed. La seda.
Mi corazón sin uso de razón:

me faltas tanto en esta lejanía,
en la tarde, a la noche, por el día,
como me faltaría el corazón.





.