domingo, 28 de maio de 2017

Hai unha declaración de intencións oculta no terceiro caixón do teu dormitorio. Como unha okupa, como unha plaga de langostas, como unha plantación de eucaliptos, está. Como o ébola, a malaria, a meninxite. Sabémolo todos menos ti, ao parecer. Sabeo a froiteira, que che serve os pesegos podridos de seis dias. Sábeo a tua sobriña, que foza na area coas mans e escrebe o seu nome cun pao.
As portas do armario ficaron abertas e a polilla aniñou  nas nosas roupas.
Todas as flores que plantou resístense a morrer no entanto  ti, sonámbulo, segues regandoas polas  noites.

sábado, 27 de maio de 2017

Durante douscentos días deixei que me medraran as unllas. 
Arañábate polas noites, mentres durmías. Espertabas envolto en sangue, como chegado dunha guerra, mais non dicías nada. A auga da ducha caíache polas costas e escocíache nas carnes abertas, mais non dicías nada. 
Ao pouco tempo deixei de cociñar. As unllas impedíanme manexar a comida, lavar a froita, preparar as ensaladas. Cociñaches ti todo o tempo, mentres eu ía por fóra, procuraba sereas, aprendía a súa linguaxe, memorizaba os seus cantos. Chegaba a casa tarde e durmías. Comía nas sobras, metíame na cama e ollaba as feridas nos teus omóplatos. Non te abrazaba. Durmía e ao despertar tiña sangue nos dedos. 
Despois deixei de limpar. As unllas impedíanme agarrar a fregona, suxeitar a vasoira e quitar o pó. Mais non dicías nada. A casa estaba limpa, erguías cedo, facías a parte dos dous. 
Hoxe as unllas cheganme ata o chan. Cando nos achegamos córtante até o óso. Sei que choras cando non te miro. Teño unha salina medrando na terraza, xunto as plantas mortas. Pero segueste erguendo todos os días, ferido de morte, arrástraste até o baño e en silencio cúraste, coses a pel e volves, outra vez, á cama conmigo. 
A xente agasállanos figuriñas de Sargadelos e mobles do Corte Inglés.
Ninguén sabe nada da nosa historia.

sexta-feira, 26 de maio de 2017

Todos os medos que coleccionei durante anos constituiron un sindicato. Amparábaos a Constitución Española, a lexislación orgánica e o dereito internacional. Non o esperaba mais un día, ao abrir a porta da casa, atopeinos moi xuntos, moi pegados, portando unha enorme faixa.
Fixeron públicas as súas reivindicacións. Fechei a vivenda con dúas chaves. Pasei tamén un madeiro, afianceino con clavos. Non entraba un raio de luz. Mudeime de casa.
Pasou o tempo e non vou mentir, pensei que morreran. De fame, de sede, ou de noxo, non o sei. Dinnos por mortos e seguín adiante. É doado camiñar sen o seu peso. Sentinme lixeira, case levitando.
Un día abrín a porta e alí estaban. Lograran escapar da morte segura. Levei un bo susto, mesmo chorei. Eran os mesmos de sempre, non faltaba un. Algúns portaban canas, coma min. O tempo pasou por todos. Podería telos convidado a unha caña. Podería ter fechado de novo a casa, botado o madeiro, posto os clavos, podería ter fuxido.
Decidín deixar a porta aberta e comezar unha difícil convivencia.
E voltei a abrir este blogue.

sábado, 1 de dezembro de 2012




Como se fora outubro, penso: estará? Baixo a mirada, unha liña, dúas, tres.
Non está.

E eu estou nunha praia. Corro cara a beira.
Vai frío e sinto o corazón latexar na gorxa cando me bota auga e sorrí.
Sorrí e caio dentro desa risa, e xiro.
Estou comendo salmón mentres olla cara min, e ten medo.
Estou irrumpindo no seu espazo mentres me esquiva,e ten medo.
O seu mundo está patas arriba como unha vacaloura virada.
Vale... As miñas mans son torpes patas que non saben atopar a caricia perfecta. É certo.
Estou roubando minutos ao universo para compartilos.
Estou colándome, agochándome, calando, agardando.
Estou usando uns zapatos dun número xigante e camiño en barca.
Estou procurando unha foto que me lembre que existiu.
E existiu?
Tamén estou buscando un acantilado onde ceibar as ilusións.
Eu teño que ir alén, teño que ir. E sei que non virá conmigo.
Eu vou saltar. E sei que non saltará conmigo.

sexta-feira, 27 de julho de 2012



Como nunha estampida saimos correndo arrasando con todo pisando cabezas derrubando barreiras as nosas barreiras collendo aire perdendo forza renunciando traspasando mentindo esquivando nun xigantesco traspés que nun-ca- re-ma-ta.

-Faime unha pregunta.
-Quéresme?
E respostoulle non sei que duns cereixos e unha primavera.

domingo, 18 de abril de 2010

desertización

Racho por difetentes puntos. Coseume un tonto. No entanto, fico. Realmente non é valentía, é que non sabería irme. Paréceme que isto é coma cando tiñamos que saltar vallas en ximnasia, e corres e colles impulso e estás segura de que desa pasas por riba pero entón enredanseche os pés e caes e doe pero segues saltando porque non che queda outra. Un puto campo de minas. Cando pregunten eu renegarei 1, 2, 3 veces coma puñaladas agardadas. Pésanme sacos de serrín no corazón.
Non voltará brillar, pero a iso sempre nos acostumamos.






.

terça-feira, 9 de março de 2010

n-o-s-o



Sabiam bem que o seu
-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como
o seu-
era na prática
impossível
Nem táctica nem estrategicamente
existia aquilo que ambos os dous reconheciam
instintivamente
como o seu
Ela era eminentemente lírica
e ele obsessivamente prosaico
Ele substantivizava acçons
e ela nom fazia mais que adjectivar sentimentos
Ela na procura incessante de umha cálida sensaçom
e ele sempre a fugir de qualquer indício de doçura
Porém
conseguiram
nas escassas ocassions em que coincidiam
no tempo e no espaço
caminhar juntos sem tropeçarem
e mesmo podiam estar vários segundos
e até minutos
diante de uns cafés ou umhas cervejas
sem falar
em silêncio
A evitar cuidadosamente as inecessárias palavras
Sabiam bem
que umha mínima parte do outro
era cousa sua
e que a soma de tudo isso
era aquilo que
inexplicavelmente
dotava de conteúdo o seu
-se havia qualquer cousa que pudesse ser nomeada como
o seu-




Lugrís 









-

quarta-feira, 28 de outubro de 2009

delirium



Dixeche adeus vários dias seguidos
sen dizé-lo
mentres se me ia partindo o corazón
e a militáncia
-o cora
zón
e a militán
ci
a-
e todo era un frio
entre a esperanza e a derrota

Igor Lugrís




sábado, 10 de outubro de 2009

Destrucción

A xente é así.
Chegamos, consumimos e marchamos.
Como as putas langostas.





.

segunda-feira, 5 de outubro de 2009

Raiba ou a fonética dos jetaimes

Acto Primeiro

Ía cortarme as veas sen molestar a naide pero apareciches cun bote de mel e un millón de soños e dixéchesme que fosemos ó río e por primeira vez en moito tempo quixen estar viva, pensei que a xigantesca bola de neve e mierda non necesariamente tiña que acabar conmigo
Por suposto, estaba equivocada.
E agora plantaría lume a un monte, acoitelaría a Frida Kahlo polas costas, cotizaría en bolsa, cultivaría un millón de eucaliptos.
Para que me odiases.
Quérote. 
Díxenche que non te quería.
Creo que era mentira.



Acto segundo. 
Pensei que non me deixarías caer.
Que nunca chegaría ao chan, pero eu estou caendo neste intre mesmo e non atopo os teus brazos.
Teño os xeonllos rabuñados.
Pode ser que caia demasiadas veces. Tamén é certo que te afastei dunha patada na boca.
Pode que simplemente pese demasiado para que me sosteñas cando caio.



Acto terceiro. Lorazepam.

O ceo é azul e a herba é verde.
Estou de bo humor.
Todo vai ben.












.